Afscheid van oma Pop

Djoen en Feetje en Leo hebben verschillende oma's en een opa. Opa Gerard was al dood voordat Feetje en Leo geboren werden. Dat is heel spijtig. Feetje vertelt vaak dat ze opa Gerard ook graag had leren kennen en Djoen mist haar opa net zo goed. Maar zo gaat het nou eenmaal. Als er een kindje wordt geboren is iedereen heel blij en als er iemand doodgaat zijn de mensen verdrietig. Dat hoort erbij. Sommigen sterven jong en anderen worden wel honderd. Dat weet je gelukkig niet van tevoren.

Djoen, Feetje en Leo hebben een oma die al heel oud is. Drieënnegentig jaar. Zij is de overgrootmoeder van de kinderen en iedereen noemt haar oma Pop, omdat ze een paar poppen heeft waar de achterkleinkinderen mee mogen spelen. Oma heeft ook muziekdoosjes. Elke dag windt zij ze allemaal op om naar de muziek te luisteren. Dat vinden alle kinderen leuk.

Sinds een jaartje woont oma Pop in een verpleeghuis. Ze was gevallen en had haar heup gebroken. Nu kan oma Pop niet meer lopen. En ze ziet en hoort ook niet meer zo goed. Daardoor kan ze niet meer voor zichzelf zorgen en moest ze verhuizen naar kamer in een verpleeghuis. Daar wordt ze goed verzorgd en kan ze een beetje rondrijden in haar rolstoel.

Oma Pop vindt het heerlijk om bezoek te krijgen. En ze vindt het helemaal fijn als haar kleinkinderen en achterkleinkinderen er zijn, want zij is dol op alle kindertjes. De kinderen krijgen snoep of chipjes en een pakje drinken en ze mogen met de muziekdoosjes spelen. Zo heeft iedereen het naar zijn zin.

Toen Leo met zijn pappa en mamma op vakantie was in Nederland is hij een paar keer op bezoek geweest bij oma Pop. Hij was toen nog maar een baby en oma Pop glunderde toen hij op haar schoot werd gezet. En Leo ook.

Djoen en Feetje wonen niet zo ver weg als Leo en zij kunnen dan ook wat vaker op bezoek gaan. Meestal nemen ze een tekening mee voor oma. En soms gaan ze met haar uit wandelen. Oma laat zich dan heerlijk voortduwen in haar rolstoel. Ze geniet ervan buiten te zijn, zelfs als het weer niet zo mooi is.

Nu heeft de dokter gezegd dat oma Pop niet meer zo lang zal leven. Ze is zo oud dat haar lichaam helemaal versleten is en daar is niets meer aan te doen. Djoen en Feetje gaan met pappa en mamma bij oma op bezoek. Ze ligt in bed, want opstaan is nu te vermoeiend voor haar. Djoen heeft een mooie tekening meegenomen en ze heeft erop geschreven dat ze altijd aan oma zal blijven denken. Oma vindt het prachtig. Feetje gaat naast oma's bed zitten en leest haar voor. Ja, dat kan Feetje al heel goed. Daar is oma erg verbaasd over. Als oma moe wordt zeggen ze gedag. Voor altijd. Want een paar dagen later wordt oma niet meer wakker uit haar slaap.

Iedereen is natuurlijk heel verdrietig, want oma Pop was zo lief. Maar veel langer leven met een lichaam dat zo moe is en pijn doet, dat zou ook niet fijn zijn geweest voor oma, vertellen pappa en mamma. Djoen en Feetje maken een prachtige tekening, waarop je kan zien hoeveel traantjes er worden gelaten. En die tekeningen gaan bij oma in haar kist.

Een paar dagen erna gaan Djoen en Feetje naar de plek waar iedereen voor het laatst afscheid kan nemen van oma Pop: het crematorium. Het is voor de eerste keer in hun leven dat Djoen en Feetje daarnaartoe gaan, dus het is best spannend. Feetje vraagt of oma niet liever begraven wilde worden. Maar nee, oma Pop had zelf gezegd dat verbranden haar beter leek. In de aula van het crematorium wordt muziek gespeeld die oma mooi vond. Ook 'de glimlach van een kind'' omdat oma zo dol was op kinderen. En een wals, omdat oma zo van dansen hield. Een paar mensen houden een toespraak. Over het leven van oma en hoe gezellig het altijd was bij haar. En dan leest Djoen een zelfgemaakt gedicht voor. Zo prachtig en ontroerend. Ze moet de hele tijd op haar tenen staan, want de spreektafel is te hoog voor haar. Maar het klinkt heel duidelijk:

 

Rozen zijn rood, diamantjes zijn blauw

Lieve oma, ik houd zo veel van jou
Wat me altijd heel erg raakt,

Is alles wat je hebt meegemaakt
En ook over duizenden nachten
Ben jij nog in mijn gedachten.

Iedereen vindt het erg dapper van Djoen, want het valt niet mee daar voor al die treurige mensen een gedicht op te zeggen. Stil gaat ze weer op haar plaats zitten en dan is het tijd om oma achter te laten. Nog een laatste keer lopen de meisjes langs de kist waarin oma ligt. Het is zo'n vreemd idee. De familie neemt de mooie boeketten mee om neer te leggen bij het standbeeld van het vissersvrouwtje in Scheveningen. Oma Pop heeft daar heel dichtbij gewoond met haar kinderen en ze hield erg van het strand en de zee. Dus het is een mooie plaats voor haar bloemen. Alles is nu voorbij. Dag lieve oma.

 

 

 

Reactie toevoegen

Filtered HTML

  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Toegelaten HTML-tags: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.